یه جای راحت

جوابکامنت دونی

yek-jaye-rahat — Tue, 29 Nov 2005 20:06:18 GMT

این پست، جواب به کامنتهای پست قبله و البته همچنان میتونید کامنت بذارید، به مرور جواب میدم.

کاکتوس : دیگه باورم شده که هر اومدنی رفتنی در پی داره، برای همینه که دیگه اینجور مواقع کمتر اذیت میشم. اما خب شاید یه دلیل دیگه اش هم این باشه که به همون طرقی که خودت شمردی میتونم بازم باهات دوست باشم. دوستی ما وبلاگی نیست که بخواد با تمام شدن وبلاگت تموم بشه...

همونطور که گفتم من نرفتم...

الهام : يكي منو قانع كنه ... چرا بايد بري ؟

خوب ! من که نمیتونم کسی رو قانع کنم ولی میتونم توضیح بدم. توضیح اینکه، قبل از هر چیز باید بدونیم Privacy یعنی چی. مخصوصا قبل از شروع به نوشتن توی بلاگ. و توضیحات اضافه اینکه اینجا بیش از حد بازدیدکننده داشت. من از این موضوع خوشحال بودم اما ترکیب نامناسب انواع بازدید کننده ها و ادب اجتماعی ایجاد میکرد که من از فیلترهای قوی برای نوشته هام استفاده کنم. و این یعنی گرفتن راحتی، از یه جای راحت... و خلاصه تر و خشک ناچارا با هم سوختن.
من که هنوز هستم به تو و خیلی های دیگه هنوز سر میزنم. آینده خیلی بهتر از امروزه...

گمشده آشنا : خوب تاحدی تقصیر خودت بود. قبول داری؟
استفاده کردن از اسم و فامیل در وبلاگ این چیزا رو هم داره. من از اول فکر این چیزا رو کرده بودم چون نمیخواستم به قول تو Privacy از بین بره.
حالا هم که خودت میگی تا اطلاع ثانوی. پس احتمال برگشتنت زیاده.
منم یه جورایی میخوام زیاد وقتم رو روی این چیزا نذارم ولی هنوز قاطعانه تصمیم نگرفتم. شاید همین روزا منم بیام بگم فعلا تعطیل.
امیدوارم موفق باشی امیر.
مرسی که اقلا ارتباطت رو قطع نمیکنی. اینم خودش خیلیه :)

کاملا قبول دارم، تا حدی که نه کاملا تقصیر خودم بود. من از اول چنین روزی رو میدیدم. و اینم باید در نظر گرفت که این اولین بلاگ من بوده و در تمام مدتی که با نت آشنا بودم این اولین باره که دوست ندارم همه منو بشناسن و همیشه بر خلاف الان خودمو به موتور های جستجو معرفی میکردم حتی اگه Source همین بلاگ رو نگاه کنی میبینی که برای راحتی متورها دوتا TAG مخصوص گذاشتم. و برای فهمیدنش کافیه بری توی گوگل و سرچ کنی "yek-jaye-rahat"... وقتی سرچ میکنم هم لذت میبرم، هم ناراحت میشم...
بعدشم، رضا تو که شماره تلفن من رو هم داری، ای میل و این چیزام که هست. دیگه از این بالاتر ؟
ایشالا به زودی میبینمت.

جوینده : سلام امیر جون...آخیش من که خیالم راحته چون حالا حالا ها آویزونتم(زبون)

من چاکرتم علی جون... تو سروری (Server نه ! Sarvar ) آویزونی از ماست، حاجی

شورک شریفی : با سلام!
ای بابا..شما هم پس دارید کم کم و محترمانه میروید...
سبز باشید...و...مزاحم میشوم باز,البته در ایمیل یا مسنجر....

از ملاقات شما توی مسنجر خیلی خوشحال شدم. همیشه دوست داشتم یه دوست روانشناس حرفه ای داشته باشم. از لطفت خیلی خیلی ممنونم. من همچنان ONLine هستم.

محمد : نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه چرا آخه ؟ من تازه داشتم با وبلاگت کلی حال میکردم ( گریه ) .. تو این مدت خیلی بهت ( نوشته هات ) عادت کرده بودم ... // اگه اشکالی نداره من می خوام بیشتر باهاتون آشنا بشم (زبون) ، آخه میدونی منم کامپولوتر میخونم ، بهتون برای آشنایی بیشتر حتما میل میزنم تا شما رو از نزدیک ببینم ( چشمک) /// امیر جان سلامتی و موفقیتت آرزوی قلبی منه

من خودم شک کردم !!! گفتم این محمد دیگه کیه ؟ خواننده جدیده بلاگه !؟ شیطون شدی ها !!!
پسر تو دلت واسه اراک تنگ نمیشه ؟ واسه زندگی کثیف مجردی، واسه گشنگی، تشنگی، آب بد مزه اراک، بی پولی... یه سر نمیخوایی بیایی اونورا (اراک) یه خونه ردیف گرفتیم (برات تعریف کردم فک کنم) خوراک دانشجو جماعت. هر روز میتونیم مهمونی بدیم
حالا یه زنگی چیزی هم بزنی بد نیستا !!! البته میدونم کنکور و اینا حسابی مشغولت کرده... ایشالا یه شیرینی ردیف افتادیم دیگه...
ولی حداقل واسه ارشد همگی بزنیم اراک. چطوره ؟

مهرناز : سلام...
من آپ کردم یک کلمه از حرفاتم نفهمیدم چرا؟

به بلاگت سر زدم، فک کنم کامنت هم گذاشتم، پست جالبی بود... چیزه پیچیده ای وجود نداره ! فعلا قراره اینجا به روز نشه، همین.

راحیلا : نمیدونم چی بگم ....
ولی چقدر کنایه بود تو حرفات ....

و بر خلاف عقیده خیلی ها من خیلی خیلی خوشحال میشم که دوستای نتیم رو از نزدیک ملاقات کنم

نمیدونم شایدم نبود ولی من اینجوری حس کردم ....
-----
امیر امیدوارم از من دلخور نباشی ...
نمیدونم اصلا شایدم نباشی شایدم باشی ...
به هر حال من حالم خوش نیست ...

منم باهات خدافظی نمیکنم ....
منم شاید این کارو کردم .... دیگه کم کم داره حوصله م از دست خودمم سر میره ..

به قول فرهاد :
جماعت من دیگه حوصله ندارم
به خوب امیدو از بد گله ندارم
گرچه از دیگرون فاصله ندارم
کاری با کار این قافله ندارم

موفق باشی و شاد ...
خدافظ که نه .... بگم به امید دیدار اینجوری فکر کنم بهتر باشه چون هم امید زنده ست هم دیدار ( بر عکس من ...هه .. )

پس به امید دیدار ....

توضیحات رو که برات دادم... بازم میگم، از کنایه و با منظور حرف زدن خیلی بدم میاد. مطمئنا تا وقتی از این کارا بدم میاد انجامشون نمیدم.
حالا تو برا چی بری ! تو که واقعا یه حرکت انتهاری (انتحاری؟) کردی از صد تا رفتن بد تر، من نمیدونم کامنت دونی رو واسه چی بستی ؟ مثه این میمونه دست و پای آدم کرسنه رو ببندی بعد یه پیتزا مخلوط ردیف بذاری جلوش ! البته من خودم پیتزا رو دوست دارم آبگوشتم باشه عالیه، حالا بستگی به علاقه طرف داره.
ولی از حرف آخرت خوشم اومد... به امید دیدار.

یکی مونده به آخر

yek-jaye-rahat — Fri, 25 Nov 2005 07:57:01 GMT

سلام

گفتم این پست خیلی مهمه ! خیلی ها کامنت میذاشتن که پست بعدی چی میتونه باشه و از این حرفا، دلم میسوخت که قراره چنین چیزی در جواب شما ارائه بشه ولی مطمئنا همه درک میکنن. منم پیشاپیش معذرت میخوام ولی چاره ای ندارم.

مختصر و مفید میتونم بگم، تا اطلاع ثانوی، این پست، پست یکی مونده به آخره این بلاگه و توی پست بعدی که آخرین پست خواهد بود به کامنتهای این پست جواب میدم.

اینکه چرا از اینجا میرم رو باید از نوشته های قبلی فهمیده باشید ولی به طور خلاصه از بین رفتن Privacy باعث شد که اینجا رو بی خیال شم. خیلی وقته که میدونستم یه روزی باید این کارو بکنم، ولی خوب، نمیدونم چرا اون روز باید امروز باشه !

با کسی خدا حافظی نمیکنم، چون من، با نام اصلی خودم، امیر کریمی و با آدرس ای میل شخصی amirkarimi_2020@yahoo.com و ای میل کاری amir.karimi@gmail.com هم از طریق ای میل و هم از طریق Messenger و از طرق دیگه توی این دنیای مجازی (اینترنت) که معمولا برام مجازی نبوده، زندگی میکنم و وجود دارم. فقط، بلاگی به اسم یه جای راحت (اونم تا اطلاع ثانوی) دیگه به روز نخواهد شد.
و البته ! هر کسی که دوست داشته باشه با من توی دنیای واقعی در تماس باشه با کمال میل استقبال میکنم و برای شروع یک ارتباط واقعی، کافیه یه میل بزنه و توضیح بده. و حتی اگر به هر علتی به شماره تلفن شخصی من نیاز داشتید بازم کافیه میل بزنید و کارتون رو بگید تا شماره رو براتون بفرستم. خوشحال هم میشم.
به هر حال مثلا من برنامه ساز هستم اگه کاری داشتید که کمکی از دست من بر میومد، من هستم.

و بر خلاف عقیده خیلی ها من خیلی خیلی خوشحال میشم که دوستای نتیم رو از نزدیک ملاقات کنم.

در هر حال، بستن همینجا هم بر خلاف میل خودمه، این بلاگ 20 تا 40 بازدید در هر روز داشت، و حتی یکی از روزها بازدیدش به بیشتر از 100 رسید. براش زحمت کشیدم... حالا با این همه مخاطب دوست داشتنی باید تعطیلش کنم.

از تک تک کسایی که به اینجا سر میزدن و همیشه باعث دلگرمی من میشدن و میشن، بی نهایت ممنونم و از تمام کسایی که به اینجا سر میزدن اما من نمیتونستم اونجور که باید بهشون سر بزنم معذرت میخوام و برای همه آرزوی موفقیت میکنم. هر سوال و هر حرفی رو میتونید کامنت بذارید یا میل بزنید، توی پست بعدی جواب داده میشه.

خداحافظی در کار نیست، چون من خودم جایی نمیرم.

اطلاعیه و عذر خواهی

yek-jaye-rahat — Mon, 21 Nov 2005 12:12:23 GMT

به علت امتحانات میان ترم و شلوغی از ناحیه سر، نمیتونم اون پست مهم رو فعلا بذارم

همچنان منتظر پست بعدی باشید که پست مهمیست، با تشکر

اعلامیه

yek-jaye-rahat — Tue, 15 Nov 2005 07:57:13 GMT

دیشب بعد از مدتی نسبتا طولانی رفتم پیش تنی چند از دوستان و متخصصان عزیز که واقعا از دیدنشان خوشحال شدم کلی حرف زدیم که من عاشق اینجور بحثای تخصصی هستم. توی تمام صحبتهایی که داشتیم یک مدل از حرفا باعث شد بد تعجب کنم !
از هرچی حرف میزدم (انتقالی و ...) مهدی، میگفت، میدونم... بعد با تعحب میگفتم تو از کجا میدونی میگفت از تو بلاگت ! خوب مهندس مهدی جون، اگه کامنت بذاری به خدا من خیلی بیشتر حال میکنم...
یا مثلا اگه استاد سیفعلیان کامنت بذاره واقعا از ذوق مرگی میترکم

البته مهدی و خیلی های دیگه که خودشون خوب میدونن کیا هستن، خودی هستن و اگه نمیدونستن هم این چیزایی رو که اینجا میخونن براشون میگفتم.

خلاصه بازم این موضوع برام یاد آوری شد که، اکثر آدمایی که توی دنیای واقعیم میشناسنم اینجا هم میان !!!

این چیزه بدی نیست ولی چون آدم گیج (من) این چیزا یادش میره، میاد اینجا و هرچی از دهنش در میاد مینویسه اونم با غلط املائی ! و خواننده ها _که شامل بزرگترها، کوچکترها، دوستان، همکاران، رئسا، اساتید و تعدادی از دوستان از همه اقشاری که باهام در ارتباط بودن یا هستن میشه_ این خزعبلات رو میخونن و یا تعجب میکنن، یا توی شناختشون از من تجدید نظر میکنن !

خیلی ها هم میگن این که وقتی خودتو میریزی بیرون شناخت بقیه نسبت به تو عوض میشه، یعنی آدم دو رویی هستی خلاصه در ظاهر یه چیزی و تو باطن چیزه دیگه و خیلی از قسمتهای خودتو مخفی کردی...

خلاصه بازم میگم :
خواننده، دوست اینترنتی، دوست واقعی، دشمن، همکار، رئیس، استاد و ... ی عزیزم، اگر چرت و چرندی نوشتم، اگه چیزی گفتم که تو خوشت نمیومد، به دل نگیر و فکرشو نکن... چون دو حالت داره ! یا درکم میکنی یا نه ! در هر دو حال من راحتم

احتمالا پست بعدی خیلی مهمه... خیلی.

باتشکر خدافظ

دولت موفق - جزوه اول

yek-jaye-rahat — Sat, 12 Nov 2005 09:02:08 GMT

سالها یا دهه هاست که توی ایران زندگی میکنیم. این جامعه چیزای زیادی بهمون یاد داده و مخصوصا اینکه دولت در تمام مدت زندگیمون یک دولت بوده میشه گفت یافته های ما از اجتماع بیشتر مربوط به دولت میشه. هر چند که دولت هم از طبقه ای از مردم تشکیل شده و با توجه به اینکه هیچ وقت نمیشه طبقه بندی رو برداشت (پیاده سازی کومونیست در چین مثال واضح این امر) پس مبارزه با اعمال ناشایست، غیر قانونی، نژادپرستانه، اختلافات طبقاتی، فسادهای اقتصادی و غیر اقتصادی، دزدی، نفاق، دروغ و ... عملا با روش هایی که ما میشناسیم غیره ممکنه و مبارزه با دولت با این روش ها یعنی مبارزه با خود. (و البته روشی که بشه باهاش به مبارزه رفت رو هنوز خودم نمیشناسم)

از دولت که خارج شیم، میرسیم به بحث دین. کسی که بدون زیر سوال بردن دینیش به اون دین پایبند باشه، همه میدونن چیه... پس تعصب و عصبانیت زیاد از حد روی حرف کسایی که دین رو نقد میکنن بی مورده.

همه اینا رو گفتم تا خواننده از هر قشری که هست بدونه این متنی که این زیر مینویسم شاید واقعیت باشه، اما نه شکوه ست نه شکایت و نه برای در آوردن حرص تو و نه برای بر انگیختن غیرتت. منطقا این حرفا جز در مقوله ی تفریح، جایی ندارن. پس راحت باشید چون من راحتم... و منظورم از نوشته هام فقط و فقط همونیه که نوشتم.

اگر غلط املایی موجود هست عذر میخوام چون هرچی از فکرم میریخت بیرون مستقیم میتایپیدم و امکان غلط یابی نبود...

15 اصل از اصول کلی ایجاد یک دولت موفق در ایران :

1. یک دین که مورد پسند فرهنگ ملت باشد توسط دولت انتخاب شده و روی آن تسلط کامل کسب شود و بعد از نقد و زیر سوال بردن همه ی ارکان و جزئیات آن دین، جوابهایی قانع کننده برای سوالهای مردم عوام پیدا شود. مسلما تحریف در دین امکان پذیر است و استفاده از این عمل در بعضی موارد ضروریست.

2. برای عموم (حداقل در ظاهر) بدبختی بزرگترین ثواب و خوشبختی و زندگی در رفاه از گناهان کبیره به حساب آید. (به منظور حفظ امنیت طبقات اجتماعی بالاتر) رسیدن به درآمد از راه حلال کاملا مشروع باشد اما باید با تمام قوا از امکان کسب درآمد از طریق راه حلال و راههای عادی جلوگیری شود.

3. رقابت سالم سازنده ترین رکن برای پیشرفت میباشد، رقابت سالم تنها به این صورت تعریف میشود : به هر نحو و قیمتی از جلو رفتن رقیبت جلو گیری کن.

4. قشر جوان مهم هستن و کارهایی از دستشان بر میاید که مقابله با آنها گاها غیر ممکن میشود. پس برای حفظ قدرت کافیست این قشر را جزو آدم در نظر نگرفت و از زمان تولید آنها (تولد) تا رشد و تربیتشان میتوان از همان روشی که برای گوسفندها استفاده میشود، استفاده نمود.

5. باید برای عوام و پایینترین طبقه ی اجتماع ارزش بسیاری قائل بود چرا که عامل اصلی موفقیت بعد از انسانهایی که شخصیت برده دارند، همین قشر هستند. و برای اینکه ارزش یک قشر را حفظ کرد تنها یک راه موجود بوده و آن نیز در اصطلاح زدن مداوم بر سر آنهاست، طوری که فقط و فقط بتوانند به بدبختی ها، گرسنگی ها و نا کامی های خود افتخار کنند. و حتی تصور اینکه میتوانند در طبقات بالاتری هم باشند برای آنها ممکن نباشد.

6. تعصب یکی از مهمترین ارکان اصلی موفقیت است. پرورش تعصب در اقشار مختلف امری ضروریست. تنها به واسطه آن است که میتوان به پرورش انسانهایی دارای شخصیت برده و انسانهایی که کمترین سوالها را دارند، پرداخت.

7. فکر اجتماع فقط و فقط مشغول یک سری اعمال خاص باشد. در بهترین حالتها این اعمال میتواند از دین و برای حفاظت از دین سر چشمه گیرد و یا برعکس برای مخالفت از دین برخیزد. نیاز اساسی به هردوی این افکار غیر قابل انکار است. چرا که جنگ بین افکار باعث صرفه جویی بسزایی در اعمال دولت شده و افزایش قدرت دولت را سبب میشود. نا گفته نماند روشنفکران در این اصل نقش بسزایی دارند.

8. دولت باید به طور مستقیم در اقتصاد کشور دخالت کند. و ایجاد تبلیغاتی که این امر را مخفی نگه دارد را جزو برنامه های مهم خود قرار دهد (برای مثال واگذاری بخشهای مختلف دولت به رئسای قبلی همان بخشها با عنوان خصوصی سازی). این دخالت فقط و فقط باید به نفع اقشار مرفه، پر قدرت و از طبقات بسیار بالای اجتماع باشد. یعنی تثبیت دوام قدرت از طریق ارتباط مقابل (اصلی که هزاران سال قبل از میلاد مسیح کشف شد)

9. سازماندهی، استاندارد و اجرای برنامه های از قبل تعیین شده، اکیدا ممنوع. واضح است که وجود برنامه ریزی و مخصوصا استاندارد دست دولت را برای انجام اصول گفته شده کاملا میبندد و موجب نفوذ انسانهای فرهیخته و Leader از طبقات پایینی اجتماع به بالا و انسانهای برده از بالا به پایین شده و در نتیجه اجرای افکار و برنامه های دولت توسط اقشار قدرتمند و یا اقشاری با قدرت توزیع شده (سیاهی لشکرها) غیر ممکن خواهد شد و شکست دولت را به همراه خواهد آورد.

10. حفظ استقلال از ملل مختلف جهان و عدم حظور در سازمانهای بین المللی (ترجیحا حظور فقط به عنوان عضو ناظر برای آرام نمودن افکار عمومی) کاملا ضروریست. وجود اختیار عمل کشورهای قدرتمند و سازمانهای جهانی در عوامل داخلی، موجب سازماندهی ها و برنامه ریزی هایی میشود که با اصل 9 مغایر است.

11. رسانه های عمومی برای مثال سینما باید به ساخت محصولاتی مشغول باشند که فقط به مشکلات قشری که بیشترین جمعیت را تشکیل داده بپردازد و موجبات سوپاپ تخلیه را فراهم سازد.

12. بدون وجود محدودیت، موفقیت عملا ممکن نیست. حتی اگر مردم به نوشیدن شیر علاقه نشان دادند، باید محدودیت هایی برای آن اعمال شود که به نظر مردم کاملا نا مفهوم و غیر عادلانه بیاید (معمولا وجود ارکان دینی در این مقوله اجباریست). این اصل نه تنها اصل 7 را محکم میسازد بلکه ستونهای دولت را روز به روز بلند تر مینماید. مسلما توجه به محکم سازی پایه های این ستونهای بلند نباید فراموش شود.

13. وجود اعتقاد به شانس بد، قسمت و از این قبیل موارد غیر مادی باید بیش از حد باشد. بطوری که حتی نابودی زندگی یک فرد توسط افرادی دیگر در اجتماع از نظر افکار عمومی جزئی از شانس یا قسمت زندگی شخص نابود شده باشد.

14. مسئولین واقعی به هیچ عنوان نباید در جایی قرار گیرند که امکان فهمیدن مسئولیت واقعی آنها از جایگاهشان ممکن باشد. به عبارت دیگر دولت به بازیگرانی نیاز دارند تا با عنوانهای مختلف ایفای نقش کنند ولی شخصیت و جایگاه تصمیم گیرنده نهایی هیچگاه و در هیچ دولتی مشخص نخواهد بود.

15. اگر شخصی از نابودی دولت سخن گفت، مسلما از دست او کوچکترین کاری بر نمی آید چرا که اعمال بزرگ را تنها میتوان قبل از گفتن آنها انجام داد. (غیر از اعمال OpenSource) و اگر شخصی بدون سخن عملی انجام داد که دولت متوجه آن شد لازم است به هوش و تلاش آن شخص ارج نهاد و بعد از وارد کردن او به دولت، برای نابودیش اقدام نمود.

توضیحات : مسلما موارد زیادی موجود میباشد که از نامبردن آنها صرف نظر شده. رسیدن به آن موارد از تحلیل اصول 15 گانه بالا به راحتی میسر است.

موفقیت نبوغ می طلبد و نبوغ 1% استعداد و 99% تلاش است. با تلاش و برنامه ریزی به تمام خواسته های خود خواهید رسید و خدا انسانهای موفق و تلاشگر را دوست دارد. پس هم دنیا را خواهید داشت و هم آخرت.

دولت ما بد نیست، موفق است !

اینم یه پسته...

yek-jaye-rahat — Fri, 11 Nov 2005 09:39:33 GMT

دوباره همه چی مثه سابق شد. مرتب، آروم، همه چی سر جای خود.

امتحانای میان ترم هم که از 27 ام شروع میشه و من هیچ تسلطی تو هیچ کدوم از درسا ندارم (خلاصه گلابی). مثلا میخواستم این ترم درست درس بخونم. حالا نه جزوه دارم و نه سر کلاسا رفتم ولی در کل اینم مثه بقیه امتحانا مطئنا به خوبی و خوشی میگذره، اگرم به بدی گذشت خوب به جهنم بهتر...

داشتم از اراک میومدم تهران چند تا جون بقل دستم بودن که ظاهرشون خیلی با کلاس میزد، موهای مرتب، لباسهای مرتبتر، کاملا سنگین و پرهیز از مدلها جینگولی، خیلی شاد و سر زنده بدون کوچکترین آثاری از دپرسی و ... حدس زدم دانشجوهای ارشد باشن. مخصوصا که به هم میگفتن فلان درس چی شد و فلان کلاس و ...بعدشم لب تابشون رو باز کردن و شروع کردن فیلم دیدن و آهنگ و ...

از قضا یکیشون اومد روبروی من نشست،(طبقه پایین این اتبوس دو طبقه ها مثه قطاره روبرو هم میشینن مثلا طبقه اشرافه آخه 500 تومن گرون تره موردشور این طبقه رو ببرن که همه اختلافا ازش ناشی میشه...) منم پرسیدم دانشجویید گفت بله، گفتم چه رشته ای چه مقطعی که فهمیدم بله... درست حدس زدم کارشناسی ارشد سخت افزار بودن.

نکته مهمش این بود که وقتی اینا رو میدیم لذت مبیردم. کلی انگیزه میگرفتم. اصل حال بود... بر عکس یه عده که وقتی آدم میبینتشون دچار افسردگی میشه. مثه خودم... موهام کاملا شلخته، ته ریش افتضاح (تو مایه های احمدی نژاد) خلاصه از اون قیافه ها که کافیه نخندی تا انده شاکی و عصبانی و بی رحم و دپرس به نظر برسی.

خلاصه کلی صحبت کردیم و طرف هم فهمید من VC کارم و کلی حال کرد و گفت اولین باره یه VC کار میبنه !؟ و خلاصه صحبتهای بسیار جالب و گاها تخصصی رد و بدل شد. کلی وسوسه شدم واسه ارشد تو همین ایران بمونم اما آخرش بازم به این نتیجه رسیدیم که موندن اشتباهه.

خلاصه که با مقایسه ی این پست و پست قبل میشه به راحتی به این نتیجه رسید که از صفر تا صد توی زندگی آدم کاملا قابل مشاهده ست و وجود داره ولی من که دیگه اگه به صد هم برسم عمرا صفر بودنم یادم نمیره... بازم میگم این دنیای مسخره به ادم میگه، بچرخ تا بمیری... شاید هم این حرف بر خلاف ظاهر تلخش خیلی شیرین باشه !؟

بچرخ تا ؟

yek-jaye-rahat — Tue, 08 Nov 2005 04:52:18 GMT

نمیدونم واسه چند نفر پیش اومده... به دنبال یه هدف بزرگ و یه آینده ی خوب، با کلی برنامه ریزی، موقعیت امروزت رو رها میکنی و پا توی یه مسیر خیلی سخت و بعضی وقتا غیر قابل عبور میذاری و اتفاقا با تلاش خیلی زیاد و پشتکار و با فکر به نتیجه ای که آخر این راه منتظرته این راه رو به زحمت طی میکنی... ولی آخرش میبینی فقط و فقط یه دور باطل زدی و دقیقا برگشتی به خونه اول با این تفاوت که موقعیت اولت رو هم از دست دادی... حتی اگه همه چی به حالت اولش برگرده دیگه تو مثه قبل نیستی...

واقعا اینجا صبر آدم تموم میشه. دیگه از هرچی بلند پروازی و ریسک و هیجان و این چیزاست حالش به هم میخوره.

حس میکنی وقتی داشتی به برنامه های جالبت فکر میکردی یکی اون بالا بهت نیشخند میزده و وقتی برای عملی کردن فکرت دست بکار میشی، همچین میزنه تو سرت که دیگه نتونی از جات بلندشی و حتی دیگه از فک کردن به این چیزا هم بترسی. تازه اگه خیلی قوی باشی بدون اینکه بی احترامی کنی (چون جراتش رو نداری) به اون بالاییه میگی منو له کن، بزن، بفرستم پایین تر، اگه میتونی منو نابود کن. از این حرفا که وقتی یکی کتک میخوره بعدش به زبون میاره.

اما آخرش چی !؟ هیچی...
بچرخ تا بمیری...

پی نوشت : حالا تو این وضعیت، توی این شهر خراب شده آسمون شده آبکش از دیشب داره بارون میاد مگه تموم میشه.

پی نوشت در چهار شنبه :

میشه بگید کجای حرف من بوی اینو میداد که تقصیر رو انداختم گردن کسه دیگه ؟ اتفاقا اصلا حرفی از مقصر به میون نیومد واسه همین هم انقدر عصبی شدم چون هیچ کس مقصر نبود.

اما دیگه مهم نیست. به قول کاکتوس Management میکنم و به زودی بر میگردم به حالت اول. ولی این هیچ وقت منکر حرفایی که زدم نیست.

در ضمن نه خبری از نا امیدی هست و نه کم حوصله گی، فقط و فقط کنجکاوی و خستگی از سوالهایی که جواب ندارن که این هم کاملا طبیعیه و باید سوخت و ساخت !

کاملا بی تفاوت...

!!!

yek-jaye-rahat — Sun, 06 Nov 2005 17:09:18 GMT

خوشبحال کسایی که الان میتونن بلاگشون رو به روز کنن.

دوست دارم نباشم...

البته،
همه چیز عالیه... فقط چند تا مشکل کوچولو... اصلا اینا که مشکل به حساب نمیاد...

و باز هم البته این حرفیه که مطمئنم چند سال بعد در جواب فکر کردن به مشکلات امروزم خواهم گفت.

حالا اینکه تا چند سال دیگه میخوام این جوابها رو بدم... همون بهتر که نمیدونم...

یکی دیگه رفت...

yek-jaye-rahat — Fri, 04 Nov 2005 12:14:46 GMT

دیشب سینما یک، فیلم JFK رو گذاشته بود. خیلی جالب بود.
از طرفی هم قرار بود امروز صبح برم کوه، خواستم زود بخوابم که این فیلمه نذاشت، عوضش ساعت حوالیه 11-12 بود که زنگ FF رو زدن ! اول فک کردم دادشمه ولی دیدم یکی از دوستامه و با استرس گفت برم پایین.

وقتی پایین دیدمش خیلی ترسیدم. چشای قرمز، صورت پف کرده، خلاصه وضعیت بد... گفت پدر بزرگش فوت شده !

منم رفتم و دیشب رو خونشون موندم... خیلی پدر بزرگش رو دوست داشت حالا هم خیلی خیلی ناراحت شده بود، مطمئنا نمیتونستم درست درکش کنم ولی هرچی میتونستم گفتم تا آرومتر شه. امیدوارم اروم شده باشه. هر چند کنار اومدن با این جور اتفاقا خیلی سخته...

ولی در کل این حرفاش رو راحت میشد درک کرد که، "چرا الان ؟ چرا من ؟ چرا این همه اتفاق بد با هم ؟ چرا ... ؟"

واقعا چرا ؟ فک کنم بهترین جواب اینه که چون چ چسبیده به را... و اینجاهاست که آدم حس میکنه یه خدای پر قدرت روی ما تسلت داره. حتی نمتونیم ازش بپرسیم، چرا ؟

به هر حال میثم جون، هم تسلیت میگم هم میگم خیلی قوی هستی. واقعا خوشم اومد از کنترلی که رو خودت داشتی.
خوشبحال پدر بزرگت، رفت جایی که آخرش هممون باید بریم... حالا دیگه راحت شد.
ایشالا بقای عمر شما ها باشه.

به فنا رفتم

yek-jaye-rahat — Tue, 01 Nov 2005 11:22:48 GMT

کار انتقالیم درست نشد

و علاوه بر اون حتی الان دانشجوی دانشگاه خودمم نیستم. یعنی حتی اگه به دانشگاه خودمون هم برگردم برام این ترم رو مرخصی رد میکنن و چون ترم قبل هم برام مرخصی رد کرده بودن، این یعنی 1 سال علافی، کاملا بی دلیل...

فقط خدا میدونه که چقدر عصابم به هم ریخته ست... دلم میخواد یه عده رو له کنم

دیگه تا چند وقت هم نمیتونم بیام اینورا

خدافظ